Ağva, iki yanında akan Göksu ve Yeşilçay nehirleri, yan cephesindeki hiç kirlenmemiş denizi ve yeşilliğiyle tam bir doğa harikası.

Ağva, İstanbul’a  97 km uzaklıkta. Şile ilçesine bağlı, Şile’den sonra yarım saatlik bir araba yolculuğu ile buraya ulaşabilirsiniz.

Üç kez gittiğimiz Ağva’da en güzel gezimizin, nehirlerin doğduğu yerden yürüyüşe başladığımız doğa gezisi olduğunu söyleyebilirim. Ne yazık ki fotoğraf makinemizi yanımıza almadığımızdan, o güzelim yerlerin fotoğraflarını çekemedik.

Oldukça kolay bir parkur olduğundan mutlaka bu yürüyüşü denemeli, doğal güzelliği çıplak gözlerle görmelisiniz.

Bu gezi sayesinde Ağva’nın asıl güzelliklerini keşfedebilirsiniz. Nehrin içinde doğal yollardan koltuk şeklinde kayalar oluşmuş. Bu doğal koltuklarda güneşin altında oturup keyif yapmak unutamadığımız keyifli anlardan biri:)

Ağva’da Neler Yapabilirsiniz?

Ağva’da, nehir kenarında sayısız tesis var. Bunlardan birinde en azından bir gece konaklayıp, nehrin dinginliğinden yararlanmanızı öneririm. 

Nehir öylesine sakin akıyor ki, bir iki dakika içinde ruhunuz da o moda giriveriyor. İçinizi tarif edemeyeceğim bir huzur kaplıyor.

Günübirlik gitmeyi düşünüyorsanız, mutlaka tesislerden birinde balık yemelisiniz. İki taraftan nehir olduğundan ve deniz kıyısı olduğundan, balık çeşitleri oldukça fazla.

Nehrin içinde gözle görülebilecek kadar çok kefal balığı da var. Yemek yerken nehre birkaç parça ekmek atarsanız, ne kadar bol olduklarını görecekseniz. Ekmekten bir parça almak için adeta birbirleriyle savaşıyorlar.

Nehir aktivitesi olarak sandal, kano veya deniz bisikleti ile nehri boydan boya dolaşabilirsiniz. Ya da sahilden kalkan motorlara binip, aynı gezintiyi motorla da yapabilirsiniz.

Sandalla veya deniz bisikleti ile gezintinin apayrı bir tadı var. Çünkü canınız çay veya haşlanmış mısır istediğinde, istediğiniz yere park edip, kısa bir moladan sonra yolunuza devam edebiliyorsunuz:)

Nehirde ayrıca balık avlayabilir, hatta yüzebilirsiniz. Şayet nehir kenarındaki bungalovlarda kalacaksanız, tüm bu aktiviteler ücrete dahil.

Ağva’da bisiklet kiralayan birkaç yer de var. Yollar genellikle düz olduğundan, bisiklet sürmek hem çok keyifli hem de çok kolay. Kısa sürede çok yeri görme şansınız oluyor. Özellikle bahar ayında oradaysanız, yörenin doğal çileklerinden alıp bisiklet sepetinizi meyvelerle doldurmanızı ve güzel bir manzara önünde durup yemenizi öneririm. Çilekler oldukça lezzetli.

Ağva Sahili

Ağva, Karadeniz kıyısında 3 km. uzunluğunda kumsala sahip. Yerleşim yerleri genelde içeride olduğundan, denizi oldukça temiz. Yine de ben sahil kenarında bir motorla anlaşıp, sakin koylarına gidip, oralarda yüzmenizi öneririm. Özellikle yaz aylarında sahil kısmı çok kalabalık oluyor.

Kıyıköy Kırklareli’ne bağlı küçük ve şirin bir köy. İçinden çok güzel bir nehir geçiyor. Ve bu nehir sularını Karadeniz’e döküyor.

Biz Kıyıköy’e iki defa gittik. İlkinde turla beraber doğa yürüyüşü yaparak keşfettik Kıyıköy’ün güzelliklerini. Sonra doyamayıp, ikinci kez arabamıza atlayıp soluğu orada aldık.

Kıyıköy’e Nasıl Ulaşılır?

Edirne otobanına girdikten sonra Kınalı sapağına kadar devam ediyorsunuz. Kınalı sapağından sonra Çerkezköy sapağına girip yaklaşık 10 kilometre gidince Çerkezköy’e buradan da Saray istikameti takip edilerek 20 kilometre sonra Saray’a geleceksiniz. Saray ilçesinden ise Kıyıköy tabelalarını takip etmeniz gerekiyor.

Yürüyüş Parkuru

Kıyıköy Yürüyüş parkuru, henüz ilçeye girmeden, ormanın içinde başlıyor. Yürüyüşe yeni başlayanlar veya ilk defa yapacaklar için oldukça kolay bir parkur. Özellikle bahar ayında gitmenizi tavsiye ederim. Yürüyüş boyunca çıldırmış yeşilin dışında, her yerde erik ve kiraz ağaçları bol bol var. Gördüğüm tüm ağaçların meyvelerinden mutlaka tattım diyebilirim:)

Yürüyüş orman içinde nehir kenarında sakin sakin devam ediyor. Yine oramn içinde çok güzel bir yerde yemek molası veriliyor. Ateş yakılıp sucuklar pişirilmeye başlanıyor. Nefis öğle yemeğinin ardından yürüyüşe devam edilip  köye giriliyor. Köye Bizans döneminden kalma bir şehir kapısından giriliyor ve bölgede sur kalıntılarına rastlamak mümkün.

Yol boyunca köy hayatından güzel görüntüler karşılıyor bizi.

Kıyıköy’e orman içinden başlayan yürüyüş, limana ve oradan fenere kadar devam ediyor. Sıcak havalarda, yüzmek isteyenler için çok ideal plajlar var.

Kıyıköy’de geçim daha çok balıkçılık üzerine olduğundan, limanı hareketli ve bizim için güzel karelere sahip.

Yürüyüşümüz fenerde son buluyor. Deniz ve yeşilin buluştuğu manzaraya sahip çay bahçesinde dinlenip yorgunluk çaylarımızı içtikten sonra Kıyıköy’de mağara manastırlarının örneklerinden biri olan Aya Nikola Manastırı’nı ziyaret ediyoruz. Burasının biraz bakımsız kaldığını söyleyebilirim. Burada köyün çocukları ile fotoğraf çektikten sonra bu güzel günün sonuna geliyoruz.

Bunlar da ikinci gidişimizde çektiğimiz karelerden:)

Serindere Kanyonu’nun bizim için apayrı bir yeri ve güzelliği var. Bu kanyonda günübirlik yürüyüş turu yaptıktan sonra İzmit’in bu cennet bölgesini keşfettik. Defalarca kez gelip gittik. Önce Yuvacık köylerinden bir bahçe aldık. Sonra da İstanbul’la tüm bağlarımızı koparıp, bu bölgede, doğa içinde bir yaşama başladık.  Şimdi buralar bize bir yürüme yolu kadar yakın..

Serindere, kaynağını Kartepe ve Samanlı Dağları’ndan alan iki metre genişliğe kadar dik kayaların ve sarp yamaçların olduğu bir kanyon.

Nasıl ulaşabilirsiniz?

Buraya İzmit Yalova yolunu takip ederek ulaşabilirsiniz. Kullar ilçesinden ise Serindere tabelalarını görebilirsiniz.

Bir Pazar günü Serindere yürüyüşü için tur firması bizi alıncaya dek nereye gideceğimiz konusunda en ufak bir fikrimiz yoktu. Doğa içinde bir gün geçirmek istemiştik o kadar. Yaklaşık bir buçuk saat sonra buraya ulaşıp da üstelik kanyon içinde yürüyüş yapacağımızı öğrenince inanamadık. İstanbul’a bu denli yakın bir parkura gideceğimizi tahmin bile etmemiştik.

Yürüyüş, dere içinde,  gidiş dönüş olmak üzere  5 saat civarında tutuyor. Ama tabi grupla beraber hareket edince bu zaman uzayabiliyor. İnişli çıkışlı olması ve dere içinde taşların çok kaygan olması yürüyüşü biraz zorlaştırıyor. Ama daha önceden idmanlıysanız ve denge konusunda probleminiz yoksa çok keyifli olabilir.

Ayakkabı olarak hafif bir ayakkabı giymenizi öneririm. Biz dere yürüyüşü olacağını bilmediğimiz için botlarla gittik ve su çektikçe botlarımız daha da ağırlaştı. Üstelik yedek ayakkabı da almadığımızdan, dönüş yolculuğunda ayaklarımıza naylon geçirip, botları öylece giyebildik:)

Yürüyüş boyunca bize köyden iki köpek eşlik etti.Öğlen yemeğine kadar çok zor şartlar altında bizimle yürüyüşe devam ettiler. Fakat anladık ki tek amaçları karınlarını doyurmakmış:) Yiyeceklerimizden pay kapıp karınlarını doyurduktan sonra geri dönüş yoluna geçtiler bile:)

Kanyon o kadar sessiz ve doğa o kadar kendi halinde ki,  hiç daha önce keşfedilmemiş bir yer gibi gelebilir gözünüze.  Kocaman yapraklı bitkiler ve kendi halinde yaşayan kocaman sürüngenler var burada.

Zaman zaman su diz boyunu da geçebiliyor. Su soğuk olduğu için ilk başta ürpertse de, sonrasında herkes tamamen alışıyor.

Doğa yürüyüşlerinin en güzel yanı, temiz hava ve muhteşem manzaraların yanı sıra, zor bir işi başarmış olmanın verdiği mutluluktur. Bedeninizin gücünü bir daha ispatlamış olursunuz kendinize. İşte Serindere, bu mutluluğu yaşatan ve size gücünüzü hissettiren müthiş bir parkur…

Sülüklügöl, eşsiz bir doğa manzarası eşliğinde yürümeyi sevenler için önerebileceğim en güzel yerlerden biri. Özellikle sonbahar mevsiminde. Göl çevresi romantik ve tablo gibi bir görünüme sahip.

Gölün adı Sülüklügöl olsa da, artık gölde sülük yaşamıyor. Köylüler gölde alabalık yetiştirmek isteyince, alabalıklar sülüklerin hepsini tüketmiş. Gölün içinde, fotoğraflardan da görebileceğiniz gibi uzun yıllardan kalma kavak ağaçları var. Tabii bu kavakların sadece gövdesi kalmış. Gerisi çürümüş.

Sülüklügöl’ün etrafı da meşe ve köknar ağaçlarıyla çevrili. Ayrıca etrafında masmavi bir iki küçük göl daha var.

Sülüklügöl’e Adapazarı’nın Akyazı ilçesine bağlı Dokurcun beldesinde ulaşabilirsiniz. Ama asfalt yoldan çıktıktan sonra toprak yolun çok kötü olduğunu söyleyebilirim. Biz turla beraber gittik. Yarı yolda arabamız çamura girince hepimiz inip arabayı itmek zorunda kaldık.Birçok tur arabayı toprak yola sokmayıp aşağıdan yürüyüşü başlatıyor. Göl kenarında yemek yedikten sonra aynı yoldan dönüş yapıyorlar. Fakat biz çok daha güzelini yaptık. Göle kadar arabayla gelip, sonrasında yürüyüşümüzü yaptık.

Sülüklügöl’e vardığımızda, ekmek arası sucuk ve köftelerimiz hazır oluncaya kadar biz göl çevresinde biraz yürüyüş yapıp, etrafı keşfettik. Sonbahar mevsiminde gitmiş olmamıza ben çok sevindim çünkü göl etrafında her yer alıç ağaçları ile doluydu. Çok sevdiğimden ve şehirde bulunması mümkün olmadığından gün boyu bol bol yiyip, tüm ceplerimi ve üstelik çantamı doldurup 1 hafta boyunca keyifle yedim:)

Ekmek arası sucuk keyfinden sonra kısa bir orman yürüyüşü yaptık. Düz yol olmasından dolayı çok yorucu olmadı. Çok güzel ve bakımlı ağaçlar gördük burada.

Asıl yürüyüş  turu ise, gölü yukarıdan görebilmek için  yaklaşık 2 km’lik oldukça yokuş yolu tırmanarak başladı. Yol boyunca grupla beraber hareket ettiğimiz için sık sık mola vermek durumunda kaldık.

Kimileri yarı yoldan sonra devam edemeyip orada beklemeye karar verdiler. Kimileri ise yolun başından tepenin dikliğini görünce vazgeçti.Yolda gruptan birinin ayağı burkuldu ve iniş biraz zaman aldı.

Tabii bu yokuşta yürüyüş kısmını yapmayıp göl etrafında gezinerek ve grubun inmesini bekleyerek de zaman geçirebilirdik ama yukarıdaki manzarayı merak ettiğimizden biz devam edenler arasında olduk. Oldukça fazla değdiğini de düşünüyoruz. Yukarıdan gölün görünüşü inanılmaz güzeldi. Ama ne yazık ki yukarıya çıkınca pilimizin bittiğini gördük ve maalesef o güzelim manzarayı fotoğrafa dökemedik. Yine de o görüntü hala capcanlı gözümüzün önünde.

İsmi Tatlıca Takım Şelaleleri olarak da geçen Erfelek Şelaleleri, yürüyüşü ve doğayı seven herkes için tavsiye edebileceğim Türkiye’nin en güzel yerlerinden biri. 28 tane irili ufaklı şelale var burada. 1997 yılına kadar aslında hiç keşfedilmemiş. Erfelek Barajı ile beraber yolları açılınca bu doğa harikası yer ortaya çıkmış.

Erfelek ilçesi Sinop merkezden 28 km uzaklıkta. Merkezden de yaklaşık 16 km sürüyor şelaleler. Son 5-6 km oldukça bozuk bir yoldan gidiliyor. Neredeyse saatte 10 km hızla. Ama yol boyu ceylan ve geyikleri görmeniz mümkün. Oldukça ürkek hayvanlar olduklarından, sizi gördüklerinde hemen kaçıyorlar. Bir tane yavru ceylan şaşkınlıkla bizimle yola devam ettiğinden, yolun bozuk olmasını pek umursamadık doğrusu:)

Erfelek ilçesinden geçerken bir çay bahçesinde birer çay içmeye karar verdik. Bir de yolun durumunu soracaktık. Girdiğimiz yer sanıyoruz ilçede düğün salonu olarak da kullanılıyordu. İçeride kimsecikler yoktu. Sahibi bizi aldığı masayı elindeki havluyla çabucak sildi. Yolun durumunu sorunca da yanımıza oturup bizimle çay içip sohbet etmeye başladı. Büyük şehirlerde bu denli cana yakın insanlara rastlamak zor:(

Yolda giderken kovayla böğürtlen satan köylü çocuklara rastlayabilirsiniz.Bir tanesi bizi ısrarla durdurup kovayı olduğu gibi satmaya çalıştı. Bir kovayı tüketmemizin mümkün olmadığını söyledikçe bize reçel yaparsınız gibi önerilerde bulundu. Yine de kovanın bir miktarını aldık ve hemen oracıkta tükettik. Gerçekten çok lezzetli böğürtlenleri olduğunu söyleyebilirim. Çocuğa bir miktar para ve arabamızda yiyebileceği ne varsa verdik. Bizden aldığı paranın bir miktarını bize verip, şelalelerden dönüşte ona dondurma ve çikolata alıp getirmemizi istedi. Biz elimizdeki paraya şaşkınlıkla bakarken çocuk oradan ayrılmıştı bile. Dönüşte onu nasıl bulacağımızı bile bilmiyorduk. Çaresizliği bize güvenmesine mecbur bırakmıştı galiba onu.

Şelale Yanında Bir Gecelik Konaklama

Şelalelere giderken oranın çok ıssız olacağını düşünmüştük. Ama gidince gördük ki, burası müthiş bir kamp yeriydi ve orada kamp yapan birçok kişi vardı. İşletmesini çok yardımsever bir ailenin yaptığı küçük bir tesis de vardı burada. Çok bozuk ve uzun bir yoldan geldiğimiz, saat geç olduğundan akşam vakti dönmek istemediğimiz ve parkuru gündüz gözüyle görebilmek için geceyi orada geçirmeye karar verdik. Geceliği 5 TL’ye çok güzel bir ağacın gölgesinde çadırımız kurduk. Tek üzüldüğümüz nokta, gelen kişilerin buralara bilinçsizce çöp atmasıydı. Her taraf çöp kutularıyla doluydu ama yerlerde yine de torbasız, açık olarak atılmış çöpler vardı.

Tesisi işleten aile bize oldukça yardımcı oldu. Yediğimiz yemeklerden dahi ücret almayı düşünmeyecek kadar naif insanlardı. İlçeye alışverişe gittiklerinde bize bir şeye  ihtiyacımız olup olmadığını sordular. Meyve siparişi verdik. Gün batımından sonra ızgarada yaptıkları nefis köfteleri yedikten sonra, şelale yanında bir masada kitaplarımızı okuduk, buz gibi soğutulmuş karpuzumuzu döke saça yedik:) ve doğanın sessizliğinde huzur bulduk.

Şelale Yürüyüş Parkuru

Sabah saat 6:30 civarında uyanıp şelale yürüyüşümüze başladık. Burası doğada şaşırmayı sevenler için inanılmaz sürprizler veriyor insana. Şelaleler 2 km’lik bir kaya üzerinde ve yürüyüş parkuru bu kaya üzerinden devam ediyor. Tırmandıkça başka başka güzellikteki şelaleler çıkıyor karşınıza.

Parkurun yarısına kadar patika bir yol da hemen yanında. Ama oradan yürürseniz, aşağıdaki hiçbir güzelliği göremiyorsunuz. Düz bir orman yürüyüş oluyor o zaman. Parkurun 1. km’sinden sonra artık hiçbir dönüş şansınız kalmıyor. Sonuna kadar gidip, oradan patikaya çıkabiliyorsunuz  ancak. Sonuna kadar gitmeyi herkese şiddetle tavsiye ederim.

Parkur boyunca her bir şelaleyi geçtikten sonra yolun bittiğini düşünüyorsunuz. Ve adeta bir bulmaca çözer gibi yolun devamını bulmaya çalışıyorsunuz. İşin en keyifli kısmı da bu.

Zaman zaman parkurun devamını bulmanın zor olduğu yerlerde işaretler koymuşlar. Bazı yerlere de asılıp geçebileceğiniz ipler..Hatta bazen de tahta bir merdiven…

Yürüyüşe sağlam bir ayakkabı ile çıkmakta yarar var. Parkur boyunca kopmuş terlik ve ayakkabılara rastlayabilirsiniz. Maalesef yolda yırtıldığında kimse alıp götürmemiş. Öylece doğanın ortasına bırakıvermiş.

Parkurun bitiminde bütün şelaleleri besleyen suyun kaynağını görebilirsiniz. Çay içebileceğiniz ve yorgunluğunuzu atabileceğiniz küçük bir düzenek kurmuşlar. Bardaklar, çaylar hepsi orada duruyor. Ama başında kimsecikler yok. Oraya ayrıca kasa kasa satmak için meyve konulmuş. Bahçe eriği, üzüm, böğürtlen, kurutulmuş meyveler.. Üzerinde de fiyatı var. Oraya ulaşacak insanın, başında kimselerin olmadığı bu yerde, ödeme yapmadan oradan tek bir parça yiyecek alıp yiyeceğini düşünmemişler bile.  Güvenip koymuşlar ürünlerini. Bu konuda haklılar da. Para koyup gidenler var. Altına da notunu düşmüşler, ‘tartamadık ama yaklaşık bir kilo civarında erik aldık, ücretini de buraya koyuyoruz’.

Yürüyüş sonrası buz gibi şelale suyunda serinledikten sonra, dönüş yolculuğumuzda, bize para verip sipariş veren çocuğun istediklerini maalesef bulamadığımızdan ona parasını vermek istedik. Ama tam olarak nerede durduğumuzu hatırlayamadık. Etrafımıza baka baka yola devam ederken çocuğu yolun kenarında bizi bekliyor bulduk. Sabah saat 9:15’te oradan geçerken, çocuk kim bilir bizi saat kaçtan beri bekliyordu. Ümitle beklediği bizi eli boş görünce biraz üzüldü ve parasını alıp hızla uzaklaştı oradan. Bu olay da Erfelek gezimizin hüzünlü kısmı oldu:(

Baharın yüzünü gösterdiği bir hafta sonu uzun zamandır  gitmek isteyip gidemediğimiz yere, Düzce’ye istikametimizi çevirdik. Turizm fuarından aldığımız broşürün rehberliğinde birçok güzellik gördük.

Düzce, 1999 yılında il olmuş,  Batı Karadeniz’de kalan tek antik kent. Fakat biz doğa severler olarak, doğayı keşfetmeyi tercih ettiğimizden, Düzce merkezinde kültür gezisi yapmadık.

Göçmen Kuşların Yolu, Efteni Gölü

Efteni Gölü, yaklaşık 150 çeşit su kuşu türüne ev sahipliği yapıyor. Gölde, Kuğu, Karabatak, Flamingo, Su Tavuğu, Boz Kaz, Yeşilbaş Ördek, Sakar Meke, Sumru, Kız Kuşu, Çulluk, Balık Kartalı, Balıkçıl, Yılan Boyun, Angıt ilk göze çarpan kuş türlerini görebilirsiniz. Bunun için bir gözlem evi de yapılmış.

Efteni Gölü yakınlarında bir de Efteni Kaplıcası bulunuyor. Burada konaklama evi ve pansiyonlar mevcut.

Güzeldere’ye giderken tabelalarını görebilirsiniz. İkisi birbirine çok yakın olduğundan, iki yeri de aynı anda görebilirsiniz.

Güzeldere Şelalesi

Güzeldere^ye ulaşmak için tem otoyolundan Hendek çıkışından sonra Gölyaka tabelalarını takip etmeniz gerekiyor. Gölyaka’dan İse Güzeldere’nin tabelasını göreceksiniz.

Güzeldere’nin,  dedemin çiftliği ile aynı isimde olması ve küçüklüğümle ilgili hep güzel anılarımın orada geçmesi nedeniyle benim için bambaşka bir tadı oldu.

Güzeldere yolu üzerinde manzaraya hakim güzel çay bahçeleri var. Bu çay bahçelerinden birinde oturup, şelale sesini uzaktan dinleyerek, bol bol oksijen solumanızı tavsiye ederim.

Çay bahçelerinde oraya özgü orman balı da satılıyor. Biz  almayı istedik ama bir kaşığın bile çok ağır olduğunu, tüketmek için alışık olmak gerektiğini, aksi takdirde yataklık olabileceğimizi duyunca almaktan vazgeçtik.

Güzeldere’ye ulaşınca buranın müthiş doğasıyla karşılaştık. Kocaman yemyeşil bir yayla, karşılıyor sizi. Dayanamayıp, ayakkabılarımı çıkarıp, yayla gezintimi yalın ayak yaptım:)

Yaylada oturup çimenlerin üzerinde çay içebileceğiniz çok güzel bir çay bahçesi ve de konaklamak için Orman İşletme Müdürlüğüne ait ahşaptan odalar var. Yer temiz ve güzel.

Güzeldere Şelalesi, Türkiye’nin aynı zamanda  en yüksek şelalesi.   Dar bir vadide ve ağaçlarla  çevrili olduğu için şelaleyi tam olarak göremiyorsunuz..

Şelalenin, uzun merdivenlerle inilen bir yolu var. Yukarı çıkanları gördükçe, insanların çok tembelleştiğini, bu yollarda bile bitap düştüklerini kendi kendimize düşünsek bile,  idmanlı olmamıza ve sürekli hareket eden insanlar olmamıza rağmen yukarı çıkış bizi de yordu:)

Şayet bu civarda konaklamayıp yolunuza devam etmek isterseniz, en yakın konaklama ve de tesisi Aydınpınar Köy ’ünde bulabilirsiniz. Burada alabalık tesisinin aynı zamanda konaklama yerleri de var. Ama odalar lokanta ile o kadar iç içe ki, biz kalmayı tercih etmeyip geceyi Samandere ’de geçirmek istedik. Fakat buralarda konaklamak için yer bulmanın hiç de kolay olmadığını epeyce yol gidip, karanlıkta yer ararken anladık:(

Ürperten Güzellik, Samandere Şelalesi

Samandere Şelalesi, Düzce’nin en bilindik ve gözde mesire yerlerinden biri.  Samandere Şelalesi, Orman Bakanlığı’nca "Tabiat Anıtı" ilan edilmiş.

Sular adeta kayaları delmiş ve büyük bir hızla akıyor. Bu sebeple sarp kayalar ürpertici.   Şelale’yi izlemek için korkuluklu teras yapılmış.  Ayrıca demir merdivenlerle aşağıya kadar inilebiliyor. Girişte inişin tehlikeli olduğu yazsa da, biz  insana  heyecan ve coşku veren bu manzarayı yakından göremeden edemedik. Kendinize güveniyorsanız, şelale boyunca aşağı  doğru merdivenle vadinin en altına kadar inip, şelalenin gücünü yakından hissetmenizi tavsiye ederim.

Samandere Şelalesi’nde  konaklama için biz sadece bir yer bulabildik. Gecenin karanlığında çok zor bulduğumuz bu tesis, oranın köylüsü tarafından işletiliyor. Çok konforlu olmasa da temiz ve düzenli. Odalar ahşaptan, kazıklarla dere üzerine yapılmış odalar var. Odanızın altından suyun aktığını görmek ilginç bir deneyim:) Burada hava o kadar temiz ki, bize o gece 4 saat uyku yetti.

Sabah kahvaltısında, tesiste gördüğümüz köpeğin sadakati beni çok etkilediğinden burada da anlatmak istiyorum.

Bir çoban köpeği sabah erkenden  işletmenin kapısına geldi. Olduğu yerde hiç kıpırdamadan 5-6 dakika bekledi. İşletme sahibi   bir torba içinde ekmek arası yiyecek hazırlamış ve bir poşete koymuştu. Köpeğin ağzına koyu ve köpek hızla uzaklaştı. Öğrendik ki, bu köpek, çoban için uzaklardan gelip yiyeceğini alıp gidiyormuş. Ve bunu günde üç defa tekrarlıyormuş.

Zamanınız varsa Şelale ziyaretinden sonra, oradan sahil tarafına inip Akçakoca’yı da görebilirsiniz. Keyifli bir yolu olduğunu söyleyebilirim. Fakat burada doğanın bozulmuş, betonlaşmanın fazlalaşmış olduğunu görünce biz çok fazla zaman geçirmek istemedik.

Abant’a dört defa yolumuz düştü ve her defasında hayran kaldık güzelliğine. Dört mevsimde de çok güzel olduğunu söyleyebilirim. Ama tabii ki, bitki örtüsü nedeniyle sonbaharda muhteşem güzellikte renklere büründüğü için ben o zaman gitmenizi öneririm.

Nasıl Ulaşabilirsiniz?

otobandan devam edip, Bolu Dağı çıkışında Abant tabelasını takip ederseniz buraya kolayca ulaşabilirsiniz. Abant, İstanbul’a 280 km, Ankara’ya 205 km uzaklıkta.

Bizim Abant’a ilk gidişimiz, Ağustos ayında Beypazarı, Mudurnu, Nallıhan turu sırasında yol üzerinde olduğu için gerçekleşti. Her taraf sıcaktan kaynarken, Abant Milli Parkına girdiğimizde üzerimize mont ve kazak alarak oturabildik. Milli parkın içinde 3 adet otel, bir iki tane yemek yiyebileceğiniz yer ve bir de yöresel ürünlerin satıldığı bir pazar var.

Mudurnu- Abant arası yolun çok keyifli olduğunu söyleyebilirim. her yer alıç ağaçlarıyla dolu. Park içinde yüksek fiyatlara satılan bu meyveyi, doğadan ücretsiz temin edebiliyorsunuz:)

Mudurnu’ya giden yol Abant Milli Parkın içinden geçiyor ve şayet bu yolu kullanacaksanız, park girişinde ücret ödemiyorsunuz. Mudurnu tarafından gelirken de aynı şekilde park girişi ücreti ödemiyorsunuz.

Şunu hatırlatmakta da fayda var, Abant tarafından geliyorsanız ve herhangi bir bayram veya tatil için oradaysanız, milli parka erken saatlerde giriş yapmalısınız. Aksi takdirde 11:00’dan sonra km.lerce uzun kuyruklar oluşabiliyor.

Abant’ta güzel bir mekan

İkinci gidişimiz bayram tatili için oldu. Abant yolu üzerinde sayısız pansiyon ve otele göre, fiyat- kalite düzeyinin çok ideal olduğu Petro Club’ta üç gün boyunca arkadaşlarımızla beraber keyifli zaman geçirdik.

Petro Club, doğa hiç bozulmadan inşa edilmiş ve doğa severler için bol bol yeşil alan bırakılmış. 2 km’lik orman yürüyüş parkuru var. Burada bisiklet de sürülebilir düşüncesiyle bisikletlerimizi de yanımıza aldık ama yokuş ve taşlık olması nedeniyle sadece yürüyüş için uygun olduğunu maalesef görünce anladık. Otelin her yerinde bol bol meyve ağaçları var. Sürekli servis yapılan çayla beraber ağaçtan ayva koparıp, çayla beraber yemenizi mutlaka öneririm:)

Bu tesisin tek dezavantajı, kapalı mekanının kalabalık zamanlarda çok yeterli olmayışı. Yağmurlu ve soğuk havalarda yer bulmanız sıkıntılı oluyor. Fakat akşam yemeklerinin çok lezzetli olduğunu söyleyebilirim.

Kış mevsiminde Abant

İstanbul’dan çıktığınızda hava günlük güneşlik iken, Abant’a yaklaştığınızda soğuk ve kar kendini hissettirmeye başlıyor. Günübirlik gittiğimiz gezide maalesef fotoğraf makinemizi almadığımızdan  manzarayı kaydedemedik. Fakat çok büyülü bir atmosfer olduğunu söyleyebilirim.

Abant yolu üzerinde sıralanmış bir çok küçük yerler var. Burada ızgara üstünde sucuk ekmek ve  de çay yapılıyor. Biz soğukta güzel olacağına inanıp, büfelerden birinde duraklayıp sucuk ekmek yedik. Çayının ve de ızgaradaki sıcaklığın soğukta çok güzel geldiğini söylemeliyim. Ama sucuk için aynı şeyin geçerli olmadığını belirtmeliyim:( Yedikten sonra üç dört saat boyunca mide yanması problemi yaşadık.

Abant’ın Çevresi

Abant tarafına gelmişken mutlaka ara yollara girip, köylerini de görmelisiniz.Güzel manzaralar ve buz gibi suları akan çeşmelerle karışılacaksınız. Yaylaların tabelaları zaten yol üzerinde sıralı. Yollar bozuk değilse, içlerinden birine gidebilirsiniz.

Köylerden birinde  bir alabalık tesisi keşfettik. Karnımız tok olmasına rağmen dayanamayıp alabalık da yemek istedik. O taraflara özgü bir şey, balıktan önce tereyeğı ve bal geldi önümüze. Sonra da nefis alabalıklar.

En son gidişimiz ise 19 Mayıs tatili içindi. Hiçbir tesiste konaklayacak yer bulamadığımız için çadırlarımızı da yanımızda götürdük. Abant’a geldiğimizde köylülerden birine yer sorduğumuzda kendi evini gecelik kiraya verdiğini söyledi. Çok uygun fiyata, bir gece evlerinde kaldık. Sobamızı yakıp evi bize bıraktılar. Kuzineli sobaya patateslerimizi atıp, alt kişi, koyu bir muhabbete girdik. Sakin ve huzurlu bir ortamda geceyi çok keyifli geçirdik.

Olur da kalabalık bir zamanda Abant’a gitmek isterseniz, yol üzerinde gördüğünüz köylülere konaklama için mutlaka sorun. Evlerinde uygun bir fiyata istediğiniz kadar konaklayabilirsiniz. Fakat bu durumda çarşaflarınızı evden götürmenizi öneririm.