Plitvice Milli Parkı, hayatımda gördüğüm en güzel yerlerden biri diyebilirim. Milli Park, Zagreb ile Zadar arasında kalan, birbirinden güzel 16 göl ve onları birbirine bağlayan şelalelerden oluşuyor.

Park, ormanlarla kaplı. Yeşilin her tonunu görmeniz mümkün.Kuş cıvıltıları, yaprak hışırtıları ve su şırıltıları arasında uzun yürüyüş parkurları var.

Biz Zagreb’den kiraladığımız arabayla geldiğimiz için çok rahat bir şekilde ulaştık. Arabanız yoksa, otobüsle de 2-2.5 saat arasında ulaşabiliyorsunuz. Fakat dönüş yolu biraz sıkıntılı. Çünkü otobüsler dönüş yolunda oradan geçmiyor.

Plitvice  1949′ta milli park haline getirilmiş. Hırvatistan’ın en eski milli parkı olma özelliği taşıyor. 1979′ta UNESCO’nun dünya doğal miras listesine alınmış . Doğanın bozulmaması için her türlü önlem alınmış. Yürüyüş parkurlarına tuvalet dahi konulmamış.

Üç yüz kilometrekarelik bir doğal alana yayılmış Plitvice’de göller, sekiz kilometre uzunluğundaki bir kısımda arka arkaya sıralanmış durumda. İlk göl ve son göl arasındaki yükseklik farkı 135 metreyi buluyor

Park içinde, kendi planınıza ve enerjinize göre bir saat ile sekiz saat arasında (A’dan K’ya kadar) değişen farklı yürüyüş parkurlarından birini tercih edebilirsiniz. Giriş kapısında yaklaşık 25TL civarında bir ücretle giriş yaptıktan sonra, park için tüm ulaşım araçlarından ücretsiz yararlanabiliyor, 8 saate kadar park içinde zaman geçirebiliyorsunuz.

Parkın her noktasında toprak yürüyüş yolları bulunuyor. Şelaleler ve göller arasındaki yürüyüş kısımlarında ise doğal görüntünün büyük bir özenle korunduğu ahşap iskeleler, merdivenler ve platformlar üzerinde yürüyorsunuz.

Su o kadar temiz ve duru ki, içinde yüzen yüzlerce balığı da çıplak gözle görebiliyorsunuz.Danışmadan, doğal yaşam türlerine ilişkin, parkta yaşayan canlıları tanıtan bir broşür isteyebilirsiniz. Burada, envaı çeşit hayvan yaşıyor.

Plitvice’yi ‘tek’ ve bulunamaz yapan, yılın her döneminde göllerin, farklı mineral katman kalınlıklarına bağlı olarak yeşilin ve mavinin başka başka tonlarına bürünmeleri imiş.

Parkın iç kısımlarını elektrikli safari araçları veya botlarla gezmek mümkün. Parkın iki giriş kapısından farklı yollarla, karşı yönlerdeki farklı iki iskeleye ulaşılıyor. Buralardan salı andıran sessiz botlarla Korana üzerinde 15-20 dakikalık kısa bir keyif gezisiyle diğer iskeleye ulaşabiliyorsunuz. Park içindeki tüm yürüyüş yollarına ulaşmak, gölleri ve şelaleleri eksiksiz görebilmek için belirli noktalara kadar botla ilerlemek gerekiyor.

PLITVICE’DEYKEN…

Park içinde iki restoran bulunuyor. Mutlaka birisinde, dört bir tarafınızı kaplayan eşsiz manzaraya nazır, yöresel ya da kendi damak tadınıza uygun yemekleri mutlaka deneyin. Fiyatlar bizim ülkemiz ile aynı.

Parkın kuzey girişinden 5-6 kilometre ileride bir kamp merkezi var. Geceyi orada geçirerek doğal yaşamın atmosferini iliklerinize kadar hissedebilirsiniz. Burada çadır kampı yapabileceğiniz gibi, bungalovlarda da kalabilirsiniz.

Sülüklügöl, eşsiz bir doğa manzarası eşliğinde yürümeyi sevenler için önerebileceğim en güzel yerlerden biri. Özellikle sonbahar mevsiminde. Göl çevresi romantik ve tablo gibi bir görünüme sahip.

Gölün adı Sülüklügöl olsa da, artık gölde sülük yaşamıyor. Köylüler gölde alabalık yetiştirmek isteyince, alabalıklar sülüklerin hepsini tüketmiş. Gölün içinde, fotoğraflardan da görebileceğiniz gibi uzun yıllardan kalma kavak ağaçları var. Tabii bu kavakların sadece gövdesi kalmış. Gerisi çürümüş.

Sülüklügöl’ün etrafı da meşe ve köknar ağaçlarıyla çevrili. Ayrıca etrafında masmavi bir iki küçük göl daha var.

Sülüklügöl’e Adapazarı’nın Akyazı ilçesine bağlı Dokurcun beldesinde ulaşabilirsiniz. Ama asfalt yoldan çıktıktan sonra toprak yolun çok kötü olduğunu söyleyebilirim. Biz turla beraber gittik. Yarı yolda arabamız çamura girince hepimiz inip arabayı itmek zorunda kaldık.Birçok tur arabayı toprak yola sokmayıp aşağıdan yürüyüşü başlatıyor. Göl kenarında yemek yedikten sonra aynı yoldan dönüş yapıyorlar. Fakat biz çok daha güzelini yaptık. Göle kadar arabayla gelip, sonrasında yürüyüşümüzü yaptık.

Sülüklügöl’e vardığımızda, ekmek arası sucuk ve köftelerimiz hazır oluncaya kadar biz göl çevresinde biraz yürüyüş yapıp, etrafı keşfettik. Sonbahar mevsiminde gitmiş olmamıza ben çok sevindim çünkü göl etrafında her yer alıç ağaçları ile doluydu. Çok sevdiğimden ve şehirde bulunması mümkün olmadığından gün boyu bol bol yiyip, tüm ceplerimi ve üstelik çantamı doldurup 1 hafta boyunca keyifle yedim:)

Ekmek arası sucuk keyfinden sonra kısa bir orman yürüyüşü yaptık. Düz yol olmasından dolayı çok yorucu olmadı. Çok güzel ve bakımlı ağaçlar gördük burada.

Asıl yürüyüş  turu ise, gölü yukarıdan görebilmek için  yaklaşık 2 km’lik oldukça yokuş yolu tırmanarak başladı. Yol boyunca grupla beraber hareket ettiğimiz için sık sık mola vermek durumunda kaldık.

Kimileri yarı yoldan sonra devam edemeyip orada beklemeye karar verdiler. Kimileri ise yolun başından tepenin dikliğini görünce vazgeçti.Yolda gruptan birinin ayağı burkuldu ve iniş biraz zaman aldı.

Tabii bu yokuşta yürüyüş kısmını yapmayıp göl etrafında gezinerek ve grubun inmesini bekleyerek de zaman geçirebilirdik ama yukarıdaki manzarayı merak ettiğimizden biz devam edenler arasında olduk. Oldukça fazla değdiğini de düşünüyoruz. Yukarıdan gölün görünüşü inanılmaz güzeldi. Ama ne yazık ki yukarıya çıkınca pilimizin bittiğini gördük ve maalesef o güzelim manzarayı fotoğrafa dökemedik. Yine de o görüntü hala capcanlı gözümüzün önünde.

Abant’a dört defa yolumuz düştü ve her defasında hayran kaldık güzelliğine. Dört mevsimde de çok güzel olduğunu söyleyebilirim. Ama tabii ki, bitki örtüsü nedeniyle sonbaharda muhteşem güzellikte renklere büründüğü için ben o zaman gitmenizi öneririm.

Nasıl Ulaşabilirsiniz?

otobandan devam edip, Bolu Dağı çıkışında Abant tabelasını takip ederseniz buraya kolayca ulaşabilirsiniz. Abant, İstanbul’a 280 km, Ankara’ya 205 km uzaklıkta.

Bizim Abant’a ilk gidişimiz, Ağustos ayında Beypazarı, Mudurnu, Nallıhan turu sırasında yol üzerinde olduğu için gerçekleşti. Her taraf sıcaktan kaynarken, Abant Milli Parkına girdiğimizde üzerimize mont ve kazak alarak oturabildik. Milli parkın içinde 3 adet otel, bir iki tane yemek yiyebileceğiniz yer ve bir de yöresel ürünlerin satıldığı bir pazar var.

Mudurnu- Abant arası yolun çok keyifli olduğunu söyleyebilirim. her yer alıç ağaçlarıyla dolu. Park içinde yüksek fiyatlara satılan bu meyveyi, doğadan ücretsiz temin edebiliyorsunuz:)

Mudurnu’ya giden yol Abant Milli Parkın içinden geçiyor ve şayet bu yolu kullanacaksanız, park girişinde ücret ödemiyorsunuz. Mudurnu tarafından gelirken de aynı şekilde park girişi ücreti ödemiyorsunuz.

Şunu hatırlatmakta da fayda var, Abant tarafından geliyorsanız ve herhangi bir bayram veya tatil için oradaysanız, milli parka erken saatlerde giriş yapmalısınız. Aksi takdirde 11:00’dan sonra km.lerce uzun kuyruklar oluşabiliyor.

Abant’ta güzel bir mekan

İkinci gidişimiz bayram tatili için oldu. Abant yolu üzerinde sayısız pansiyon ve otele göre, fiyat- kalite düzeyinin çok ideal olduğu Petro Club’ta üç gün boyunca arkadaşlarımızla beraber keyifli zaman geçirdik.

Petro Club, doğa hiç bozulmadan inşa edilmiş ve doğa severler için bol bol yeşil alan bırakılmış. 2 km’lik orman yürüyüş parkuru var. Burada bisiklet de sürülebilir düşüncesiyle bisikletlerimizi de yanımıza aldık ama yokuş ve taşlık olması nedeniyle sadece yürüyüş için uygun olduğunu maalesef görünce anladık. Otelin her yerinde bol bol meyve ağaçları var. Sürekli servis yapılan çayla beraber ağaçtan ayva koparıp, çayla beraber yemenizi mutlaka öneririm:)

Bu tesisin tek dezavantajı, kapalı mekanının kalabalık zamanlarda çok yeterli olmayışı. Yağmurlu ve soğuk havalarda yer bulmanız sıkıntılı oluyor. Fakat akşam yemeklerinin çok lezzetli olduğunu söyleyebilirim.

Kış mevsiminde Abant

İstanbul’dan çıktığınızda hava günlük güneşlik iken, Abant’a yaklaştığınızda soğuk ve kar kendini hissettirmeye başlıyor. Günübirlik gittiğimiz gezide maalesef fotoğraf makinemizi almadığımızdan  manzarayı kaydedemedik. Fakat çok büyülü bir atmosfer olduğunu söyleyebilirim.

Abant yolu üzerinde sıralanmış bir çok küçük yerler var. Burada ızgara üstünde sucuk ekmek ve  de çay yapılıyor. Biz soğukta güzel olacağına inanıp, büfelerden birinde duraklayıp sucuk ekmek yedik. Çayının ve de ızgaradaki sıcaklığın soğukta çok güzel geldiğini söylemeliyim. Ama sucuk için aynı şeyin geçerli olmadığını belirtmeliyim:( Yedikten sonra üç dört saat boyunca mide yanması problemi yaşadık.

Abant’ın Çevresi

Abant tarafına gelmişken mutlaka ara yollara girip, köylerini de görmelisiniz.Güzel manzaralar ve buz gibi suları akan çeşmelerle karışılacaksınız. Yaylaların tabelaları zaten yol üzerinde sıralı. Yollar bozuk değilse, içlerinden birine gidebilirsiniz.

Köylerden birinde  bir alabalık tesisi keşfettik. Karnımız tok olmasına rağmen dayanamayıp alabalık da yemek istedik. O taraflara özgü bir şey, balıktan önce tereyeğı ve bal geldi önümüze. Sonra da nefis alabalıklar.

En son gidişimiz ise 19 Mayıs tatili içindi. Hiçbir tesiste konaklayacak yer bulamadığımız için çadırlarımızı da yanımızda götürdük. Abant’a geldiğimizde köylülerden birine yer sorduğumuzda kendi evini gecelik kiraya verdiğini söyledi. Çok uygun fiyata, bir gece evlerinde kaldık. Sobamızı yakıp evi bize bıraktılar. Kuzineli sobaya patateslerimizi atıp, alt kişi, koyu bir muhabbete girdik. Sakin ve huzurlu bir ortamda geceyi çok keyifli geçirdik.

Olur da kalabalık bir zamanda Abant’a gitmek isterseniz, yol üzerinde gördüğünüz köylülere konaklama için mutlaka sorun. Evlerinde uygun bir fiyata istediğiniz kadar konaklayabilirsiniz. Fakat bu durumda çarşaflarınızı evden götürmenizi öneririm.