Evimizin arka bahçesi sayılan Servetiye ve Servetiye Karşı köyleri bizim bir günlük bisiklet turumuz için aradığımız parkur oldu.

Bu köyler, İzmit’in Başiskele ilçesine bağlı, şehir merkezine km uzaklıkta olup güzelliğinden hiçbir şey kaybetmemiş köyler.

Bu civarda onlarca yürüyüş parkuru var. Fakat biz yeni bir yerler keşfetmek için, kendi parkurumuzu belirledik.

Bisiklet turumuza Bahçecik Soğuksu civarından başladık. İlk hedefimiz Servetiye Karşı köyüne ulaşmak oldu. Bu köye ulaşmak için yaklaşık 4 km’lik yokuş bir yolda ilerlemek gerekiyor. Bu kısmının güneşin altında çok da kolay olmadığını belirtmem gerek. Fakat verdiğimiz su molaları ve yol boyunca ağaçlarından koparıp yediğimiz erikler, bizi 1.5 saat içinde Servetiye Karşı köyüne ulaştırdı.

Servetiye Karşı Köyü’nün bir tarafında deniz manzarası, diğer tarafında dağ manzarası var. Deniz tarafında Tüm Gölcük ve de İzmit ayaklarınızın altında. Dağ tarafında ise Servetiye Köyü’nün müthiş orman manzarası var.

Hedefimiz Servetiye Köyüne ulaşıp, oradan Kirazlıdere’de bulunan ve sık sık gitmekten keyif aldığımız Karaaslan Alabalık Tesislerine gidip, güzel bir yemekle beraber biraz dinlenmek.

Kendi oluşturduğumuz bir haritadan, orman yollarını aradık. Fakat girdiğimiz birkaç yanlış patika yoldan sonra, vazgeçip haritanın gösterdiği yoldan devam ettik. Yol ayrımına kadar yaklaşık 7 km’lik zorlu bir çıkıştan sonra, sıra 7-8 km civarındaki inişe geldi. Yol toprak ve çok dik olduğundan, iniş de en az çıkış kadar bizi zorladı.

3.5 saatlik yorucu ama bir o kadar da huzurlu doğa içindeki turumuzun ardından Karaaslan Tesisleri’ne ulaştık. Dere kenarında keyifli bir yemekten ve 1.5 saatlik dinlenmeden sonra geriye dönüş yolculuğumuza başladık.

Dönüş yolculuğu için farklı bir parkurdan gitmek istedik. Ve tesistekilerin yardımı ile nihayet orman yollarını bulabildik. Fakat yollar oldukça dik olduğundan ve bisikletle çıkışa uygun olmadığından, yürümek durumunda kaldık.

Yolculuğun en keyifli kısımlarından biri ise, zorlu bir turu başarıyla bitirip, km.lerce uzunlukta dağ ve tepe yollarını aştıktan sonra, asfalt yola çıkıp, 4 km boyunca yokuş aşağı kendimizi özgürce salıvermek oldu. Ve geriye tatlı bir yorgunluk kaldı.

Plitvice Milli Parkı, hayatımda gördüğüm en güzel yerlerden biri diyebilirim. Milli Park, Zagreb ile Zadar arasında kalan, birbirinden güzel 16 göl ve onları birbirine bağlayan şelalelerden oluşuyor.

Park, ormanlarla kaplı. Yeşilin her tonunu görmeniz mümkün.Kuş cıvıltıları, yaprak hışırtıları ve su şırıltıları arasında uzun yürüyüş parkurları var.

Biz Zagreb’den kiraladığımız arabayla geldiğimiz için çok rahat bir şekilde ulaştık. Arabanız yoksa, otobüsle de 2-2.5 saat arasında ulaşabiliyorsunuz. Fakat dönüş yolu biraz sıkıntılı. Çünkü otobüsler dönüş yolunda oradan geçmiyor.

Plitvice  1949′ta milli park haline getirilmiş. Hırvatistan’ın en eski milli parkı olma özelliği taşıyor. 1979′ta UNESCO’nun dünya doğal miras listesine alınmış . Doğanın bozulmaması için her türlü önlem alınmış. Yürüyüş parkurlarına tuvalet dahi konulmamış.

Üç yüz kilometrekarelik bir doğal alana yayılmış Plitvice’de göller, sekiz kilometre uzunluğundaki bir kısımda arka arkaya sıralanmış durumda. İlk göl ve son göl arasındaki yükseklik farkı 135 metreyi buluyor

Park içinde, kendi planınıza ve enerjinize göre bir saat ile sekiz saat arasında (A’dan K’ya kadar) değişen farklı yürüyüş parkurlarından birini tercih edebilirsiniz. Giriş kapısında yaklaşık 25TL civarında bir ücretle giriş yaptıktan sonra, park için tüm ulaşım araçlarından ücretsiz yararlanabiliyor, 8 saate kadar park içinde zaman geçirebiliyorsunuz.

Parkın her noktasında toprak yürüyüş yolları bulunuyor. Şelaleler ve göller arasındaki yürüyüş kısımlarında ise doğal görüntünün büyük bir özenle korunduğu ahşap iskeleler, merdivenler ve platformlar üzerinde yürüyorsunuz.

Su o kadar temiz ve duru ki, içinde yüzen yüzlerce balığı da çıplak gözle görebiliyorsunuz.Danışmadan, doğal yaşam türlerine ilişkin, parkta yaşayan canlıları tanıtan bir broşür isteyebilirsiniz. Burada, envaı çeşit hayvan yaşıyor.

Plitvice’yi ‘tek’ ve bulunamaz yapan, yılın her döneminde göllerin, farklı mineral katman kalınlıklarına bağlı olarak yeşilin ve mavinin başka başka tonlarına bürünmeleri imiş.

Parkın iç kısımlarını elektrikli safari araçları veya botlarla gezmek mümkün. Parkın iki giriş kapısından farklı yollarla, karşı yönlerdeki farklı iki iskeleye ulaşılıyor. Buralardan salı andıran sessiz botlarla Korana üzerinde 15-20 dakikalık kısa bir keyif gezisiyle diğer iskeleye ulaşabiliyorsunuz. Park içindeki tüm yürüyüş yollarına ulaşmak, gölleri ve şelaleleri eksiksiz görebilmek için belirli noktalara kadar botla ilerlemek gerekiyor.

PLITVICE’DEYKEN…

Park içinde iki restoran bulunuyor. Mutlaka birisinde, dört bir tarafınızı kaplayan eşsiz manzaraya nazır, yöresel ya da kendi damak tadınıza uygun yemekleri mutlaka deneyin. Fiyatlar bizim ülkemiz ile aynı.

Parkın kuzey girişinden 5-6 kilometre ileride bir kamp merkezi var. Geceyi orada geçirerek doğal yaşamın atmosferini iliklerinize kadar hissedebilirsiniz. Burada çadır kampı yapabileceğiniz gibi, bungalovlarda da kalabilirsiniz.

Ağva, iki yanında akan Göksu ve Yeşilçay nehirleri, yan cephesindeki hiç kirlenmemiş denizi ve yeşilliğiyle tam bir doğa harikası.

Ağva, İstanbul’a  97 km uzaklıkta. Şile ilçesine bağlı, Şile’den sonra yarım saatlik bir araba yolculuğu ile buraya ulaşabilirsiniz.

Üç kez gittiğimiz Ağva’da en güzel gezimizin, nehirlerin doğduğu yerden yürüyüşe başladığımız doğa gezisi olduğunu söyleyebilirim. Ne yazık ki fotoğraf makinemizi yanımıza almadığımızdan, o güzelim yerlerin fotoğraflarını çekemedik.

Oldukça kolay bir parkur olduğundan mutlaka bu yürüyüşü denemeli, doğal güzelliği çıplak gözlerle görmelisiniz.

Bu gezi sayesinde Ağva’nın asıl güzelliklerini keşfedebilirsiniz. Nehrin içinde doğal yollardan koltuk şeklinde kayalar oluşmuş. Bu doğal koltuklarda güneşin altında oturup keyif yapmak unutamadığımız keyifli anlardan biri:)

Ağva’da Neler Yapabilirsiniz?

Ağva’da, nehir kenarında sayısız tesis var. Bunlardan birinde en azından bir gece konaklayıp, nehrin dinginliğinden yararlanmanızı öneririm. 

Nehir öylesine sakin akıyor ki, bir iki dakika içinde ruhunuz da o moda giriveriyor. İçinizi tarif edemeyeceğim bir huzur kaplıyor.

Günübirlik gitmeyi düşünüyorsanız, mutlaka tesislerden birinde balık yemelisiniz. İki taraftan nehir olduğundan ve deniz kıyısı olduğundan, balık çeşitleri oldukça fazla.

Nehrin içinde gözle görülebilecek kadar çok kefal balığı da var. Yemek yerken nehre birkaç parça ekmek atarsanız, ne kadar bol olduklarını görecekseniz. Ekmekten bir parça almak için adeta birbirleriyle savaşıyorlar.

Nehir aktivitesi olarak sandal, kano veya deniz bisikleti ile nehri boydan boya dolaşabilirsiniz. Ya da sahilden kalkan motorlara binip, aynı gezintiyi motorla da yapabilirsiniz.

Sandalla veya deniz bisikleti ile gezintinin apayrı bir tadı var. Çünkü canınız çay veya haşlanmış mısır istediğinde, istediğiniz yere park edip, kısa bir moladan sonra yolunuza devam edebiliyorsunuz:)

Nehirde ayrıca balık avlayabilir, hatta yüzebilirsiniz. Şayet nehir kenarındaki bungalovlarda kalacaksanız, tüm bu aktiviteler ücrete dahil.

Ağva’da bisiklet kiralayan birkaç yer de var. Yollar genellikle düz olduğundan, bisiklet sürmek hem çok keyifli hem de çok kolay. Kısa sürede çok yeri görme şansınız oluyor. Özellikle bahar ayında oradaysanız, yörenin doğal çileklerinden alıp bisiklet sepetinizi meyvelerle doldurmanızı ve güzel bir manzara önünde durup yemenizi öneririm. Çilekler oldukça lezzetli.

Ağva Sahili

Ağva, Karadeniz kıyısında 3 km. uzunluğunda kumsala sahip. Yerleşim yerleri genelde içeride olduğundan, denizi oldukça temiz. Yine de ben sahil kenarında bir motorla anlaşıp, sakin koylarına gidip, oralarda yüzmenizi öneririm. Özellikle yaz aylarında sahil kısmı çok kalabalık oluyor.

Kıyıköy Kırklareli’ne bağlı küçük ve şirin bir köy. İçinden çok güzel bir nehir geçiyor. Ve bu nehir sularını Karadeniz’e döküyor.

Biz Kıyıköy’e iki defa gittik. İlkinde turla beraber doğa yürüyüşü yaparak keşfettik Kıyıköy’ün güzelliklerini. Sonra doyamayıp, ikinci kez arabamıza atlayıp soluğu orada aldık.

Kıyıköy’e Nasıl Ulaşılır?

Edirne otobanına girdikten sonra Kınalı sapağına kadar devam ediyorsunuz. Kınalı sapağından sonra Çerkezköy sapağına girip yaklaşık 10 kilometre gidince Çerkezköy’e buradan da Saray istikameti takip edilerek 20 kilometre sonra Saray’a geleceksiniz. Saray ilçesinden ise Kıyıköy tabelalarını takip etmeniz gerekiyor.

Yürüyüş Parkuru

Kıyıköy Yürüyüş parkuru, henüz ilçeye girmeden, ormanın içinde başlıyor. Yürüyüşe yeni başlayanlar veya ilk defa yapacaklar için oldukça kolay bir parkur. Özellikle bahar ayında gitmenizi tavsiye ederim. Yürüyüş boyunca çıldırmış yeşilin dışında, her yerde erik ve kiraz ağaçları bol bol var. Gördüğüm tüm ağaçların meyvelerinden mutlaka tattım diyebilirim:)

Yürüyüş orman içinde nehir kenarında sakin sakin devam ediyor. Yine oramn içinde çok güzel bir yerde yemek molası veriliyor. Ateş yakılıp sucuklar pişirilmeye başlanıyor. Nefis öğle yemeğinin ardından yürüyüşe devam edilip  köye giriliyor. Köye Bizans döneminden kalma bir şehir kapısından giriliyor ve bölgede sur kalıntılarına rastlamak mümkün.

Yol boyunca köy hayatından güzel görüntüler karşılıyor bizi.

Kıyıköy’e orman içinden başlayan yürüyüş, limana ve oradan fenere kadar devam ediyor. Sıcak havalarda, yüzmek isteyenler için çok ideal plajlar var.

Kıyıköy’de geçim daha çok balıkçılık üzerine olduğundan, limanı hareketli ve bizim için güzel karelere sahip.

Yürüyüşümüz fenerde son buluyor. Deniz ve yeşilin buluştuğu manzaraya sahip çay bahçesinde dinlenip yorgunluk çaylarımızı içtikten sonra Kıyıköy’de mağara manastırlarının örneklerinden biri olan Aya Nikola Manastırı’nı ziyaret ediyoruz. Burasının biraz bakımsız kaldığını söyleyebilirim. Burada köyün çocukları ile fotoğraf çektikten sonra bu güzel günün sonuna geliyoruz.

Bunlar da ikinci gidişimizde çektiğimiz karelerden:)

Baharın yüzünü gösterdiği bir hafta sonu uzun zamandır  gitmek isteyip gidemediğimiz yere, Düzce’ye istikametimizi çevirdik. Turizm fuarından aldığımız broşürün rehberliğinde birçok güzellik gördük.

Düzce, 1999 yılında il olmuş,  Batı Karadeniz’de kalan tek antik kent. Fakat biz doğa severler olarak, doğayı keşfetmeyi tercih ettiğimizden, Düzce merkezinde kültür gezisi yapmadık.

Göçmen Kuşların Yolu, Efteni Gölü

Efteni Gölü, yaklaşık 150 çeşit su kuşu türüne ev sahipliği yapıyor. Gölde, Kuğu, Karabatak, Flamingo, Su Tavuğu, Boz Kaz, Yeşilbaş Ördek, Sakar Meke, Sumru, Kız Kuşu, Çulluk, Balık Kartalı, Balıkçıl, Yılan Boyun, Angıt ilk göze çarpan kuş türlerini görebilirsiniz. Bunun için bir gözlem evi de yapılmış.

Efteni Gölü yakınlarında bir de Efteni Kaplıcası bulunuyor. Burada konaklama evi ve pansiyonlar mevcut.

Güzeldere’ye giderken tabelalarını görebilirsiniz. İkisi birbirine çok yakın olduğundan, iki yeri de aynı anda görebilirsiniz.

Güzeldere Şelalesi

Güzeldere^ye ulaşmak için tem otoyolundan Hendek çıkışından sonra Gölyaka tabelalarını takip etmeniz gerekiyor. Gölyaka’dan İse Güzeldere’nin tabelasını göreceksiniz.

Güzeldere’nin,  dedemin çiftliği ile aynı isimde olması ve küçüklüğümle ilgili hep güzel anılarımın orada geçmesi nedeniyle benim için bambaşka bir tadı oldu.

Güzeldere yolu üzerinde manzaraya hakim güzel çay bahçeleri var. Bu çay bahçelerinden birinde oturup, şelale sesini uzaktan dinleyerek, bol bol oksijen solumanızı tavsiye ederim.

Çay bahçelerinde oraya özgü orman balı da satılıyor. Biz  almayı istedik ama bir kaşığın bile çok ağır olduğunu, tüketmek için alışık olmak gerektiğini, aksi takdirde yataklık olabileceğimizi duyunca almaktan vazgeçtik.

Güzeldere’ye ulaşınca buranın müthiş doğasıyla karşılaştık. Kocaman yemyeşil bir yayla, karşılıyor sizi. Dayanamayıp, ayakkabılarımı çıkarıp, yayla gezintimi yalın ayak yaptım:)

Yaylada oturup çimenlerin üzerinde çay içebileceğiniz çok güzel bir çay bahçesi ve de konaklamak için Orman İşletme Müdürlüğüne ait ahşaptan odalar var. Yer temiz ve güzel.

Güzeldere Şelalesi, Türkiye’nin aynı zamanda  en yüksek şelalesi.   Dar bir vadide ve ağaçlarla  çevrili olduğu için şelaleyi tam olarak göremiyorsunuz..

Şelalenin, uzun merdivenlerle inilen bir yolu var. Yukarı çıkanları gördükçe, insanların çok tembelleştiğini, bu yollarda bile bitap düştüklerini kendi kendimize düşünsek bile,  idmanlı olmamıza ve sürekli hareket eden insanlar olmamıza rağmen yukarı çıkış bizi de yordu:)

Şayet bu civarda konaklamayıp yolunuza devam etmek isterseniz, en yakın konaklama ve de tesisi Aydınpınar Köy ’ünde bulabilirsiniz. Burada alabalık tesisinin aynı zamanda konaklama yerleri de var. Ama odalar lokanta ile o kadar iç içe ki, biz kalmayı tercih etmeyip geceyi Samandere ’de geçirmek istedik. Fakat buralarda konaklamak için yer bulmanın hiç de kolay olmadığını epeyce yol gidip, karanlıkta yer ararken anladık:(

Ürperten Güzellik, Samandere Şelalesi

Samandere Şelalesi, Düzce’nin en bilindik ve gözde mesire yerlerinden biri.  Samandere Şelalesi, Orman Bakanlığı’nca "Tabiat Anıtı" ilan edilmiş.

Sular adeta kayaları delmiş ve büyük bir hızla akıyor. Bu sebeple sarp kayalar ürpertici.   Şelale’yi izlemek için korkuluklu teras yapılmış.  Ayrıca demir merdivenlerle aşağıya kadar inilebiliyor. Girişte inişin tehlikeli olduğu yazsa da, biz  insana  heyecan ve coşku veren bu manzarayı yakından göremeden edemedik. Kendinize güveniyorsanız, şelale boyunca aşağı  doğru merdivenle vadinin en altına kadar inip, şelalenin gücünü yakından hissetmenizi tavsiye ederim.

Samandere Şelalesi’nde  konaklama için biz sadece bir yer bulabildik. Gecenin karanlığında çok zor bulduğumuz bu tesis, oranın köylüsü tarafından işletiliyor. Çok konforlu olmasa da temiz ve düzenli. Odalar ahşaptan, kazıklarla dere üzerine yapılmış odalar var. Odanızın altından suyun aktığını görmek ilginç bir deneyim:) Burada hava o kadar temiz ki, bize o gece 4 saat uyku yetti.

Sabah kahvaltısında, tesiste gördüğümüz köpeğin sadakati beni çok etkilediğinden burada da anlatmak istiyorum.

Bir çoban köpeği sabah erkenden  işletmenin kapısına geldi. Olduğu yerde hiç kıpırdamadan 5-6 dakika bekledi. İşletme sahibi   bir torba içinde ekmek arası yiyecek hazırlamış ve bir poşete koymuştu. Köpeğin ağzına koyu ve köpek hızla uzaklaştı. Öğrendik ki, bu köpek, çoban için uzaklardan gelip yiyeceğini alıp gidiyormuş. Ve bunu günde üç defa tekrarlıyormuş.

Zamanınız varsa Şelale ziyaretinden sonra, oradan sahil tarafına inip Akçakoca’yı da görebilirsiniz. Keyifli bir yolu olduğunu söyleyebilirim. Fakat burada doğanın bozulmuş, betonlaşmanın fazlalaşmış olduğunu görünce biz çok fazla zaman geçirmek istemedik.